شمارهٔ ۷

غزلیات

چو از غم کنم چاک پیراهنم را
ز مردم کند اشک پنهان تنم را

چه سان با قد خم کنم عزم کویش
گرفتست خار مژه دامنم را

غمت دانه ها می فشاند ز چشمم
بباد فنا می دهد خرمنم را

نیامد ز دست تو ای من غلامت
که در طوق ساعد کشی گردنم را

ز هر سو ره آرزو بست بر من
سرشکم که بگرفت پیرامنم را

مبین محتسب تند در ساغر می
مکن تیره آیینه روشنم را

ز غم مرده ام ماتم خویش دارم
فضولی ملامت مکن شیونم را

{{ errBoot }}
{{ err }}

دیوان

{{ metaLine }}

موردی نیست.

{{ initial(poet.nickname || poet.name) }}

{{ poet.nickname || poet.name }}

{{ poet.poem_count }}

کتاب‌ها

{{ catTitle }}

{{ total }} · {{ coupletTotal }}

خالی است.

موردی یافت نشد.

{{ poem.poet_nickname }}

{{ poem.title }}

کتاب: {{ poem.category_title }}

{{ line }}

{{ poem.plain_text }}

نظرات

هنوز نظری تأیید نشده.

{{ c.author }}

{{ c.body }}

{{ commentMsg }}