شمارهٔ ۲۱۴

غزلیات

نه من مقید آن سرو گلعذارم و بس
هوای او همه دارند من ندارم و بس

اگر چه ماه و شان زیر چرخ بسیارند
میانه همه آن مهوش است یارم و بس

ز قد و خال و خط و چهره نیست گریه من
خراب کرده آن چشم پر خمارم و بس

سواد مردم چشمم ببین خیال مکن
که هست داغ غمت در دل فکارم و بس

ز آفتاب رخش روشنست روز همه
همین من از غم او تیره روزگارم و بس

تو نیستی چو من ای شمع در غم رخ او
من اشکبارم و نالان نه اشکبارم و بس

فضولی از همه خلق گشته نومید
به لطف شاه ولایت امیدوارم و بس

{{ errBoot }}
{{ err }}

دیوان

{{ metaLine }}

موردی نیست.

{{ initial(poet.nickname || poet.name) }}

{{ poet.nickname || poet.name }}

{{ poet.poem_count }}

کتاب‌ها

{{ catTitle }}

{{ total }} · {{ coupletTotal }}

خالی است.

موردی یافت نشد.

{{ poem.poet_nickname }}

{{ poem.title }}

کتاب: {{ poem.category_title }}

{{ line }}

{{ poem.plain_text }}

نظرات

هنوز نظری تأیید نشده.

{{ c.author }}

{{ c.body }}

{{ commentMsg }}