شمارهٔ ۶۷۷

غزلیات

ز فیض ابر شد زانسان جهان سبز
که از عکس زمین شد آسمان سبز

به صحرا گردباد تشنه لب را
رطوبت کرد چون سرو روان سبز

رقم زد خامه ای گر وصف گلشن
چو برگ بید گردیدش زبان سبز

ز فیض لطف عام ابر نیسان
چو موج سبزه شد ریگ روان سبز

اسیر عشق را چون جوهر تیغ
شود در سینه غم‌های نهان سبز

{{ errBoot }}
{{ err }}

دیوان شاعران

از میان صدها دیوان، شاعر را انتخاب کنید و شعر را بخوانید.

شاعری یافت نشد.

{{ initial(poet.nickname || poet.name) }}

{{ poet.nickname || poet.name }}

{{ poet.name }}

{{ poet.poem_count }} شعر · {{ poet.category_count }} بخش

{{ poet.description }}

بخش‌های دیوان

هنوز بخشی وارد نشده است.

{{ catTitle }}

{{ total }} شعر

شعری در این بخش نیست.

نتایج «{{ qShown }}»

موردی یافت نشد.

{{ poem.poet_nickname }}

{{ poem.title }}

{{ poem.category_title }}

{{ line }}

{{ poem.plain_text }}