غزل شمارهٔ ۴۹۷

غزلیات

غم با دلت آشناست ای فیض
جانت هدف بلاست ای فیض

هر درد و غمی که روز و شب زاد
بر جان و دلت قضاست ای فیض

هر فتنه که از سپهر آید
اندر سر تست جایش ای فیض

خم و دردی که از حبیبت
بی مرهم و بی دواست ای فیض

چه زخم و چه درد هرچه او کرد
هم مرهم و هم شفاست ای فیض

رد تو دوا غم تو شادیست
چون روی تو با خداست ای فیض

حاشا که ز غم کنی شکایت
دانی چو غم از کجاست ای فیض

{{ errBoot }}
{{ err }}

دیوان

{{ metaLine }}

موردی نیست.

{{ initial(poet.nickname || poet.name) }}

{{ poet.nickname || poet.name }}

{{ poet.poem_count }}

کتاب‌ها

{{ catTitle }}

{{ total }} · {{ coupletTotal }}

خالی است.

موردی یافت نشد.

{{ poem.poet_nickname }}

{{ poem.title }}

کتاب: {{ poem.category_title }}

{{ line }}

{{ poem.plain_text }}

نظرات

هنوز نظری تأیید نشده.

{{ c.author }}

{{ c.body }}

{{ commentMsg }}