اسیر شهرستانی

شمارهٔ ۱۷

غزلیات ناتمام

دلیل بادیه دیوانگی بس است مرا
همین نشانه فرزانگی بس است مرا

ز خویشتن به دیار جنون گریزانم
که آشنایی بیگانگی بس است مرا

کجاست غم که کشد رخت من به کوی جنون
به عقل نسبت همخانگی بس است مرا

{{ errBoot }}

{{ err }}

دیوان شاعران

از میان صدها دیوان، شاعر را انتخاب کنید و شعر را بخوانید.

شاعری یافت نشد.

{{ initial(poet.nickname || poet.name) }}

{{ poet.nickname || poet.name }}

{{ poet.name }}

{{ poet.poem_count }} شعر · {{ poet.category_count }} بخش

{{ poet.description }}

بخش‌های دیوان

هنوز بخشی وارد نشده است.

{{ catTitle }}

{{ total }} شعر

شعری در این بخش نیست.

نتایج «{{ qShown }}»

موردی یافت نشد.

{{ poem.poet_nickname }}

{{ poem.title }}

{{ poem.category_title }}

{{ line }}

{{ poem.plain_text }}