شمارهٔ ۱۴۷

غزلیات

در سویدای دلم سودای اوست
در دل و جانم تمناهای اوست

نیر اعظم، که شمع عالمست
پرتوی از چهره زیبای اوست

من نمی دانم ز حال دل که چیست؟
این قدر دانم که دل مولای اوست

چون مقلد با طریقت ره نبرد
در حقیقت خار ما خرمای اوست

هر که فانی شد ز طبع آب و خاک
این قبای عشق بر بالای اوست

بوی جان می آید از باد و صبا
نکهتی از عنبر سارای اوست

قاسمی چون واقف اسرار شد
خاک کویش جنت الماوای اوست

{{ errBoot }}
{{ err }}

دیوان

{{ metaLine }}

موردی نیست.

{{ initial(poet.nickname || poet.name) }}

{{ poet.nickname || poet.name }}

{{ poet.poem_count }}

کتاب‌ها

{{ catTitle }}

{{ total }} · {{ coupletTotal }}

خالی است.

موردی یافت نشد.

{{ poem.poet_nickname }}

{{ poem.title }}

کتاب: {{ poem.category_title }}

{{ line }}

{{ poem.plain_text }}

نظرات

هنوز نظری تأیید نشده.

{{ c.author }}

{{ c.body }}

{{ commentMsg }}