شمارهٔ ۲۹۷

غزلیات

در آن چمن که تو دیدی گلی ببار نماند
خزان درآمد و سر سبزی بهار نماند

ز پای دار و سر تخت قصه کمتر گوی
که این کرامت و آن غصه پایدار نماند

ز مستعار جهان مست عار بود حکیم
ز مستعار چو بگذشت مست عار نماند

تو اختیار بجانان گذار و جان پرور
که بخت یار شد آنرا که اختیار نماند

چو باد حادثه تن را غبار خواهد کرد
خنک کسی که ازو بر دلی غبار نماند

حدیث شکر و شکایت کنیم در باقی
که رنگ لاله فرو ریخت،نوک خار نماند

قرار جان بوصال تو بود قاسم را
ولی چه سود؟ که آن نیز برقرار نماند

{{ errBoot }}
{{ err }}

دیوان

{{ metaLine }}

موردی نیست.

{{ initial(poet.nickname || poet.name) }}

{{ poet.nickname || poet.name }}

{{ poet.poem_count }}

کتاب‌ها

{{ catTitle }}

{{ total }} · {{ coupletTotal }}

خالی است.

موردی یافت نشد.

{{ poem.poet_nickname }}

{{ poem.title }}

کتاب: {{ poem.category_title }}

{{ line }}

{{ poem.plain_text }}

نظرات

هنوز نظری تأیید نشده.

{{ c.author }}

{{ c.body }}

{{ commentMsg }}