شمارهٔ ۳۲۲

غزلیات

کسی که شیوه حکمت گرفت گوی ربود
به حکمتست حکایت،نه کار سعی و جهود

برسم مردم عاقل زبان نگه می دار
که غافلان حسودند و منکران جحود

ز پیر دهقان بشنو،که نیک می گوید:
کسی که تخم نکو کاشت تخم بد ندرود

جهانیان به جهان آب خضر می جویند
و لیک قسمت آن کس شود که روزی بود

مرا که بودن و نابود هر دو یکسانست
چه حاصلست ز افسانهای کور و کبود؟

ز چه روی لطف دلم را بخود پناهی ده
بجاه و حرمت رندان عاقبت محمود

هزار جان و دل قاسمی فدای تو باد
که آفتاب یقینی و شاهد و مشهود

{{ errBoot }}
{{ err }}

دیوان

{{ metaLine }}

موردی نیست.

{{ initial(poet.nickname || poet.name) }}

{{ poet.nickname || poet.name }}

{{ poet.poem_count }}

کتاب‌ها

{{ catTitle }}

{{ total }} · {{ coupletTotal }}

خالی است.

موردی یافت نشد.

{{ poem.poet_nickname }}

{{ poem.title }}

کتاب: {{ poem.category_title }}

{{ line }}

{{ poem.plain_text }}

نظرات

هنوز نظری تأیید نشده.

{{ c.author }}

{{ c.body }}

{{ commentMsg }}