شمارهٔ ۱۱

رباعیات

آن گل که ز نکهتش بشد هوش مرا
چون خواند به باغ وصل خود دوش مرا

از بس که به خدمت ایستادم پیشش
رفتار چو سرو شد فراموش مرا

{{ errBoot }}
{{ err }}

دیوان

{{ metaLine }}

موردی نیست.

{{ initial(poet.nickname || poet.name) }}

{{ poet.nickname || poet.name }}

{{ poet.poem_count }}

{{ catTitle }}

{{ total }} · {{ coupletTotal }}

خالی است.

موردی یافت نشد.

{{ poem.poet_nickname }}

{{ poem.title }}

{{ poem.category_title }}

{{ line }}

{{ poem.plain_text }}