دیوان جامی
3391 شعر در 44 بخش
نورالدین عبدالرحمن ابن نظام الدین احمد ابن محمد متخلص به جامی در سال ۸۱۷ هجری قمری در خرجرد جام از توابع خراسان متولد شد. .وی بعدها همراه پدرش به سمرقند و هرات رفت و در آن دیار به کسب علم و ادب پرداخت. سپس به سیر و سلوک مشغول و از بزرگان طریقت شد. او نزد سلطان حسین میرزا بایقرا و وزیر فاضل او امیر علیشیر نوایی تقربی خاص داشت. او در محرم ۸۹۸ هجری قمری وفات کرد و در هرات با احترام فراوان به خاک سپرده شد. از جامی بیش از چهل اثر و تألیف سودمند و گرانبها به جای مانده است. معروفترین آثار او عبارت از هفت مثنوی به نام «هفت اورنگ» است.
بخشهای دیوان
- هفت اورنگ (0)
- سلسلةالذهب (0)
- دفتر اول (177)
- فاتحة الشباب (0)
- غزلیات (1015)
- غزلیات (493)
- غزلیات (296)
- روضهٔ نخستین (در ذکر احوال مشایخ صوفیه) (35)
- اعتقادنامه (32)
- سلامان و ابسال (76)
- دیوان اشعار (0)
- قصاید (22)
- واسطة العقد (0)
- قصاید (27)
- قصاید (17)
- روضهٔ دوم (در ذکر حکمت حکما) (18)
- دفتر دوم (77)
- تحفةالاحرار (62)
- قطعات (44)
- قطعات (53)
- خاتمة الحیات (0)
- قطعات (38)
- بهارستان (2)
- روضهٔ سوم (در ذکر پادشاهان) (20)
- دفتر سوم (51)
- سبحةالابرار (130)
- مثنویات (8)
- رباعیات (74)
- رباعیات (45)
- روضهٔ چهارم (در ذکر بخشندگان) (15)
- رسالهٔ اربعین (42)
- یوسف و زلیخا (75)
- ترکیبات (4)
- اشعار پراکنده (22)
- اشعار پراکنده (4)
- روضهٔ پنجم (در عشق و ذکر حال عاشقان) (13)
- لیلی و مجنون (58)
- ترجیعات (4)
- روضهٔ ششم (در مطایبه) (49)
- خردنامه اسکندری (78)
- رباعیات (154)
- روضهٔ هفتم (در شعر و بیان شاعران) (32)
- سایر اشعار (7)
- روضهٔ هشتم (در حکایات حیوانات) (22)