دیوان خیام
خیام نیشابوری
435 شعر در 14 بخش
حکیم ابوالفتح عمربن ابراهیم الخیامی مشهور به «خیام» -فیلسوف و ریاضیدان و منجم و شاعر ایرانی- در سال ۴۳۹ هجری قمری در نیشابور زاده شد. وی در ترتیب رصد ملکشاهی و اصلاح تقویم جلالی همکاری داشت. وی اشعاری به زبان پارسی و تازی و کتابهایی نیز به هر دو زبان دارد. از آثار او در ریاضی و جبر و مقابله، رسالهٔ «فی شرح ما اشکل من مصادرات»، کتاب اقلیدس، رسالهٔ «فی الاحتیال لمعرفه مقداری الذهب و الفضه فی جسم مرکب منهما»، و «لوازم الامکنه» را میتوان نام برد. وی به سال ۵۲۶ هجری قمری درگذشت. رباعیات او شهرت جهانی دارد.
بخشهای دیوان
- رباعیات (178)
- راز آفرینش [ ۱۵-۱] (15)
- رباعیات اصیل (20)
- ترانههای خیام (صادق هدایت) (3)
- درد زندگی [۲۵-۱۶] (10)
- رباعیات محتمل (49)
- از ازل نوشته [۳۴-۲۶] (9)
- نوروزنامه (42)
- گردش دوران [۵۶-۳۵] (22)
- رباعیات خیام به پژوهش سیدعلی میرافضلی (0)
- ذرات گردنده [۷۳-۵۷] (17)
- هرچه باداباد [۱۰۰-۷۴] (27)
- هیچ است [۱۰۷-۱۰۱] (7)
- دم را دریابیم [۱۴۳-۱۰۸] (36)