چاوش

زبان مبدأ: فارسی

  1. اسم پیشرو لشکر و قافله.
  2. اسم کسی که پیشاپیش قافله یا کاروان زایران حرکت کند و آواز خواند.
  3. اسم حاجب.

از اصل چاوش خوان یا چاوشگر به معنی خواننده آواز پیشاپیش کاروان، از فعل چاویدن «بلند آواز خواندن، چهچه زدن، بانگ کردن پرندگان». تلفظ صحیح آن می بایست چاوِش باشد ولی در گویش عامیانه چاوُش تلفظ می شود.

{{ err }}

فرهنگ‌نامه

{{ metaLine || "معنی به فارسی" }}

{{ entry.headword }}

/{{ entry.ipa }}/

  1. {{ sn.pos }}
    ویژه
    {{ sn.n }}.{{ sn.gloss }}

    {{ sn.example }}

{{ entry.etymology }}

{{ entry.related }}

تعاریف ویکی‌واژه CC BY-SA است؛ موارد «واژه‌نامه» مال حساب شماست مگر عمومی منتشر شود.

کاربران

سطح عمومی، ویژه، ویرایشگر، مدیر. نقش ارشد عوض نمی‌شود.

  • {{ u.name || u.mobile }} {{ u.mobile }}
    ارشد

واژه‌نامه من

فهرست واژگان را به حساب خودتان بچسبانید. عضو عمومی فقط فهرست خصوصی دارد.

جداکننده: تب، = یا |. ستون سوم تب‌دار یادداشت است. خط‌هایی که با # شروع شوند نادیده گرفته می‌شوند.

{{ gMsg }}

  • {{ g.name }} {{ g.lang }} · {{ g.term_count }} واژه · {{ g.visibility }}