آیت

زبان مبدأ: فارسی

  1. اسم آیه، نشانه، علامت. معجزه. دلیل، برهان. هر یک از جمله‌های قرآن که با هم تشکیل یک سوره را می‌دهد. مفردِ آیات.
  2. اسم (مجاز): شخص برجسته و شاخص یا استاد و ماهر.
  3. اسم (گفتگو): شخص بسیار زیبا روی.
  4. اسم (قدیم): گفتار، سخن، عبارت. معجزه.
  5. اسم (هندی): عجوبه، عبرت.
  6. اسم آیت ممکن است در زبان معیار باستان به دو بخش آی - عت قابل تجزیه باشد. عت در گذشته به معنی آدم، شخص، فرد، انسان بوده که با پیشوند آی اشاره به تعجب یا حضور آدم داشته است.
فرهنگ‌نامه فرم نو
{{ err }}

{{ metaLine || "معنی به فارسی" }}

{{ entry.headword }}

/{{ entry.ipa }}/

  1. {{ sn.pos }}
    ویژه
    {{ sn.n }}.{{ sn.gloss }}

    {{ sn.example }}

{{ entry.etymology }}

{{ entry.related }}

تعاریف ویکی‌واژه CC BY-SA است؛ موارد «واژه‌نامه» مال حساب شماست مگر عمومی منتشر شود.

کاربران

سطح عمومی، ویژه، ویرایشگر، مدیر. نقش ارشد عوض نمی‌شود.

  • {{ u.name || u.mobile }} {{ u.mobile }}
    ارشد

واژه‌نامه من

فهرست واژگان را به حساب خودتان بچسبانید. عضو عمومی فقط فهرست خصوصی دارد.

جداکننده: تب، = یا |. ستون سوم تب‌دار یادداشت است. خط‌هایی که با # شروع شوند نادیده گرفته می‌شوند.

{{ gMsg }}

  • {{ g.name }} {{ g.lang }} · {{ g.term_count }} واژه · {{ g.visibility }}