رک
زبان مبدأ: فارسی
- قید صریح، بی پرده.
- قید واژهی رُک از ریشه در اوستایی، پهلوی و سانسکریت هم وجود دارد. بیایید قدمبهقدم بررسی کنیم: --- ۱. فارسی میانه (پهلوی) و فارسی نو در فرهنگ پهلوی مککنزی (MacKenzie, A Concise Pahlavi Dictionary, 1971) مدخل rōk / rūk آمده است که معنای «راست، مستقیم» دارد. همین واژه در فارسی نو در قالب «رُک» (سخن رک گفتن = بیپرده و راست گفتن) ادامه یافته است. در متون پهلوی مانند دینکرد و مینوی خرد، این واژه به معنای «درست، بیکجی» بهکار رفته است. --- ۲. اوستایی در اوستایی، ریشهی raocah- (و صورت کوتاهتر raoča-) وجود دارد. معنا: «نور، روشنایی، درخشندگی» → و از همین معنا «روشنیِ حقیقت و راستی» برداشت شده است. منبع: Bartholomae, Christian. Altiranisches Wörterbuch, 1904, ص. 1470، مدخل raoča-. Mayrhofer, Manfred. Etymologisches Wörterbuch des Altindoarischen, Bd. II, 1996, ص. 245. نمونه در اوستا: ترکیب raoča…