سیمرغ
زبان مبدأ: فارسی
- اسم مرغی افسانهای که آن را پادشاه پرندگان دانستهاند، و گاهی به سی مرغ هم تعبیر شده است.
- اسم در ادبیات عرفانی نماد خداوند.
- اسم واژه سیمرغ. [ م ُ ] ( اِخ ) جانوری است مشهور و سیمرغ از آن گویند که هر لون که در پر هر یک مرغ میباشد، همه در پرهای او موجوداست و بعضی گویند که بغیر همین اسم فرضی وجود ندارد. ( غیاث ). عنقا را گویند و آن پرنده ای بوده است که زال پدر رستم را پرورده و بزرگ کرده. ( برهان ). عنقاء.( زمخشری ). سیرنگ. ( آنندراج ). مرغ افسانه ای و موهوم.( فرهنگ فارسی معین ). در اصل سین مرغ : پهلوی «سین ، مرغ » ، اوستا «مرغوسائنو» و نیز پهلوی «سن موروک »، هندی باستان «چی نا» ، ( باز )، ارمنی «چین » . در فروردین یشت بند 97 آمده : فروهرپاکدین «سائنا» پسر اهوم ستوت را می ستاییم. نخستین کسی که با صد پیرو در این سرزمین ظهور کرد در کتاب هفتم دینکرد در فصل ششم بند 5 آمده : «در میان دستوران درباره سئنه گفته شده است که او صد سال پس از ظهور دین ( زرتشت ) متولد شد و دویست سال پس از ظهور دین درگذشت. او نخستین پیرو مزدیسنا است …
- اسم سیمرغ ریشه واژه واژه «سیمرغ» ریشه در زبانهای اوستایی، پهلوی و سانسکریت دارد: اوستایی: saena یا saona پهلوی / فارسی میانه: سیمرغ، همچنین «سینمورک» و «سن موروک» سانسکریت: مرتبط با Shyena (به معنای پرندهی بزرگ یا عقاب) این واژه در طول تاریخ در متون مختلف فرهنگی و دینی ایران شکل گرفته و به یکی از موجودات اسطورهای مهم در ادبیات و اساطیر ایرانی تبدیل شده است. --- منابع تاریخی و فرهنگی 1. اوستا در بند ۹۷ فروردین یشت به «فروهرپاکدین سائنا» پسر اهوم ستوت اشاره شده است. سیمرغ در این منابع به عنوان موجودی اسطورهای، راهنمای پیامبران و محافظ معرفی شده و گاهی نقش پزشکی و روحانی به او نسبت داده شده است. 2. متون پهلوی و فارسی میانه در کتاب هفتم دینکرد (فصل ششم، بند ۵) ذکر شده که سائنا صد سال پس از ظهور دین زرتشت متولد شد و دویست سال زندگی کرد. او نخستین پیرو مزدیسنا بوده و با صد تن از مریدانش ظاهر شد…
اوستایی و پهلوی