قُلنْسوه
زبان مبدأ: فارسی
- اسم کلاه دراز،
- اسم ریشهشناسی واژهٔ «قَلَنسُوَه / قُلانسوه / کَلَنسوه» واژهٔ «قلنسوه» (و صورتهای قلانسوه، کلنسوه) در فارسی به معنای کلاه نوکتیز، کلاه بلند روحانیان یا صوفیان است. برخلاف تصور رایج، این واژه عربی نیست؛ بلکه از یک ریشهٔ ایرانیِ کهن آمده که در اوستایی، پهلوی و حتی سانسکریت نیز بازتاب دارد. ۱. ریشهٔ اوستایی در اوستایی واژهٔ بازسازیشدهٔ زیر دیده میشود: *karna- / karəna- بهمعنی «شاخ، برجستگی، چیز نوکدار». در فرهنگ پوشاک ایرانی، کلاههای بلند و نوکتیز (از هخامنشی تا ساسانی) دقیقاً با مفهوم «شاخ / برآمدگی» مرتبط بودهاند. ۲. صورت پهلوی در فارسی میانه (پهلوی) شکلهای زیر ثبت شدهاند: karansōg karansak kalansōg همه به معنی کلاه، کلاهپوست، کلاه نوکدار. این صورتها از نظر ساخت واژی و واجی کاملاً با صورتهای فارسی «قلنسوه / کلنسوه» منطبقاند. ۳. ارتباط با سانسکریت در سانسکریت ریشههای: karṇa / k…
- اسم قلانس، قلانیس.
اوستایی و پهلوی * #