گیل
زبان مبدأ: فارسی
- اسم نام یکی از اقوام کهن ایرانی که شهره به جنگلنشینی و ساحلنشینی بوده و هستند، استان گیلان ناحیه سکونت ایشان است.
- اسم واژهی «گیل» در متون اوستایی و پهلوی، با معانی و کاربردهای متفاوتی مواجه است. در ادامه، به بررسی این واژه در هر دو زبان پرداخته میشود: --- بررسی واژهی «گیل» در متون اوستایی و پهلوی ۱. در اوستایی در متون اوستایی، واژههایی مانند «گَیَ» (gaya) و «گَئِرَ» (gaēra) دیده میشوند که به معنای «زمین»، «خاک» یا «ناحیهی جغرافیایی» بهکار میرفتهاند. این واژهها در اوستا معمولاً در ترکیبهایی با مفهوم مکان یا سرزمین آمدهاند و بازتابدهندهی نگرش ایرانیان باستان به زمین بهعنوان بخشی از کیهان مقدس و هویت فرهنگی آنان هستند. ۲. در پهلوی در متون پهلوی، واژهی «گیل» در معانی «خاک رس»، «گل» یا «زمین حاصلخیز» بهکار رفته است. افزون بر بُعد مادی، این واژه در متون میانه برای اشاره به نام مناطق و اقوام نیز آمده است؛ از جمله نواحیای که در دورههای بعد بهنام گیلان شناخته شدند. در نوشتههای پهلوی، «گیل» هم …
*اوستایی و پهلوی