ماس
زبان مبدأ: فارسی
- دربارهٔ ریشهٔ «ماس»، و سپس فهرست منابع معتبر کتابی (اوستایی، پهلوی، سنسکریت) را میآورم: --- 🔹 توضیح ریشهشناختی دقیق و کوتاه ماس در فارسی نو صورت کوتاهشدهٔ «آماس» است. «آماس» از پهلوی āmās بهمعنای «ورم، پفکردگی» آمده است. این واژه در پهلوی از ریشهٔ **ایرانی–اوستایی maŋh- / maṅs- بهمعنای «ورم کردن، برجسته شدن، پف کردن» مشتق شده است. این ریشه در هندواروپایی نیز سابقه دارد و با سنسکریت māṃsa / mans- «توده، گوشت (چیزی برجسته/برآمده)» همریشه است. بنابراین: **ماس ← آماس ← پهلوی āmās ← اوستایی maŋh- / maṅs- «ورم، پف، بادکردگی» --- 🔸 مسیر ریشهشناختی (شماتیک) ماس ← آماس (فارسی نو) ← āmās (پهلوی) ← ریشهٔ اوستایی maŋh- / maṅs- «پفکردن، ورمکردن» (همریشه با سنسکریت māṃsa / mans-) --- 🔹 نتیجهٔ نهایی «ماس» فرم تحولیافتهٔ آماس است و همان ریشهٔ ایرانی–اوستایی مرتبط با «ورم / بادکردگی / پف» را حف…