شاش
زبان مبدأ: فارسی
- اسم ادرار، بول. ؛ ~ کسی کف کردن کنایه از: بالغ شدن و جنس مخالف طلبیدن.
- اسم ریشهشناسی شاش / شاشیدن میآورم و پس از آن فهرست نهاییِ منابع معتبر را ــ فقط در سه حوزهٔ اوستایی، پهلوی و سانسکریت ــ جداگانه در انتهای متن قرار میدهم. --- جمعبندی نهایی ریشهشناسی «شاش / شاشیدن» ۱) ایرانی باستان (اوستایی و سپس پهلوی) اوستایی ریشهٔ šīč- / šič- معانی: «ریختن» «چکیدن» «تراوش / ترشح مایع» این ریشه در Altiranisches Wörterbuch بارثولومه و سایر دستورهای اوستایی بهصورت کاملاً معتبر ثبت شده است. معنای پایه ریزش مایع است. پهلوی (فارسی میانه) صورتهای معتبر: šēš- / šayš- : «چکیدن، ریختن» šēštan / šēxtan : «ریختن، پاشیدن» در متون مانوی و زرتشتی این افعال با معنای «ریختن/چکیدن» و نه «ادرار کردن» بهکار رفتهاند. تغییر معنایی «ادرار کردن» تنها در فارسی نو و در سطح عامیانه پدید آمده است. مسیر تغییر آوایی Avestan šīč- → Middle Persian šēš- → New Persian šāš تغییرهای ī → ē → ā در تحو…