سدا
زبان مبدأ: فارسی
- اسم آنچه شنیده میشود؛ احساس ناشی از تحریک شدن اعصاب شنوایی؛ ارتعاشهای مکانیکی، که بر اعصاب شنوایی اثر میگذارند و باعث شنیدن میشوند. صوت، آوا.
- اسم 👌 واژهی سدا/صدا یکی از نمونههای روشنِ پیوستگی واژگان اوستایی → پهلوی → فارسی نو است. حتماً — اگر منظورتان این است که همان توضیحها و نکتههایی که نوشتهاید را با ساماندهی بهتر بازنویسی کنم و منابع معتبر کتابی را در پایینِ متن (بهصورت یک بخش جداگانه) بیاورم، این نسخهی ویرایششده و مرتبشده تقدیم شماست: --- واژهٔ سَدا / صدا نمونهای روشن از پیوستگی واژگان در سه دورهٔ اوستایی → پهلوی → فارسی نو 1. در اوستایی ریشهٔ sadā- (𐬯𐬀𐬛𐬁) از sa- (برآمده از ریشهی sai- / sāy- = ستودن، بانگ زدن، خواندن) + پسوند اسمیساز -dā- ساخته شده است. این پسوند را در واژههای دیگر اوستایی نیز میبینیم، مانند fra-dā- «پدید آمده / پدیدار». بنابراین sadā- معنای «آواز / بانگِ برآمده و شنیدهشده» دارد. 2. در پهلوی در خط پهلوی به صورت s’d’ (سدا) ضبط شده و به معنی «بانگ، فریاد، آواز» است. این استمرارِ تقریباً بیتحولِ ص…
*اوستایی و پهلوی * *