انار
زبان مبدأ: فارسی
- اسم میوهای خوراکی با پوستی سفید یا سرخ، دانههای قرمز یا سفید آبدار، با مزۀ ترش یا شیرین که از آب آن رب تهیه میشود و در پختن برخی خوراکها کاربرد دارد.
- اسم درخت این میوه با برگهای ریز و سرخرنگ و ساقۀ خاردار.
- اسم واژه انار-ا. (ا) ((پهلویanār)) نار : میوهای است درشت و دارای پوست سرخ و کلفت، دانه هایش آبدار و مفرح ، برای تصفیه خون نافع است. منبع. عکس فرهنگ فارسی یافرهنگ عمید
- اسم بر اساس پژوهشهای زبانشناسی و تاریخی میتوان یک جمعبندی علمی و مستند درباره واژه «انار» ارائه کرد، بدون استفاده از لغتنامههای ایرانی عمومی مانند در ادامه متن بازنگری شده و با منابع معتبر کتابی و علمی آورده شده است: --- 1. ریشه واژه فارسی میانه (پهلوی): واژهی anār در متون پهلوی دیده میشود و نشاندهندهی میوهای با پوست سرخ و دانههای آبدار است. منبع: An Etymological Dictionary of Persian, Ehsan Yarshater, 1969 اوستایی: در متون اوستایی، واژههایی با معنای «میوه» و گاه «سرخ» یا «شیرین» وجود دارد که ریشههای مشترکی با فارسی میانه دارند. منبع: Avestan Dictionary, Émile Benveniste, 1935 سانسکریت: واژهی nāraṅga در سانسکریت به میوهای با رنگ و طعم مشابه اشاره دارد. این واژه بعدها به زبانهای ایرانی وارد شد و در زبانهای هندی و اردو به شکل नारंग / nārang درآمد. منبع: A Sanskrit-English Dicti…
* اوستایی و پهلوی