اتو

زبان مبدأ: فارسی

  1. اسم وسیله‌ای فلزی که آن را با برق (یا زغال) گرم می‌کنند و چین و چروک لباس و پارچه را با آن برطرف می‌سازند، یا در شلوار و دامن و مانند آنها خط ایجاد می‌کنند. اطو.
  2. اسم ابزاری آهنی با یک صفحه صاف که به وسیله برق گرم می‌شود و با آن چین و چروک پارچه یا لباس را از بین ببرند.
  3. اسم (گفتگو): حالت صاف و بی‌چروک بودن لباس بر اثر اتو کشیدن.
  4. اسم به زبان ترکی و آذری یعنی بشین.
  5. اسم (گفتگو): اُتُ زدن کنایه از بدون پرداخت کرایه، سوار اتومبیل فرد بیگانه شدن.
  6. اسم اتوی شلوار کسی خربزه قاچ کردن کنایه از: بسیار شیک‌پوش بودنِ او.
{{ err }}

فرهنگ‌نامه

{{ metaLine || "معنی به فارسی" }}

{{ entry.headword }}

/{{ entry.ipa }}/

  1. {{ sn.pos }}
    ویژه
    {{ sn.n }}.{{ sn.gloss }}

    {{ sn.example }}

{{ entry.etymology }}

{{ entry.related }}

تعاریف ویکی‌واژه CC BY-SA است؛ موارد «واژه‌نامه» مال حساب شماست مگر عمومی منتشر شود.

کاربران

سطح عمومی، ویژه، ویرایشگر، مدیر. نقش ارشد عوض نمی‌شود.

  • {{ u.name || u.mobile }} {{ u.mobile }}
    ارشد

واژه‌نامه من

فهرست واژگان را به حساب خودتان بچسبانید. عضو عمومی فقط فهرست خصوصی دارد.

جداکننده: تب، = یا |. ستون سوم تب‌دار یادداشت است. خط‌هایی که با # شروع شوند نادیده گرفته می‌شوند.

{{ gMsg }}

  • {{ g.name }} {{ g.lang }} · {{ g.term_count }} واژه · {{ g.visibility }}