صبح
زبان مبدأ: فارسی
- اسم بامداد؛ آغاز روز، طلوع خورشید.
- اسم صبح علیالطلوع: صبح زود هنگام، طلوع.
- اسم صبح: این واژه در سنسکریت صوبه śubh می باشد که هم فعل است به معنی درخشیدن و هم نام چاویگ ( اسم مصدر ) و نام است به معنی درخشش، پرتو. فعل سببی آن صبه śobh است یعنی درخشان کردن، پرتو انداختن. که این فعل سببی به صورت نام به زبان عربی راه یافته و با ح نوشته شده است ولی صاد آن که از زبان سنسکریت به عربی راه یافته، همچنان مانده است. ( نگاه کنید به: فرهنگ سنسکریت - انگلیسی مونیر ویلیامز چاپ 1964 )
- اسم ریشهشناسی واژه «صبح» روشن شود و هم منابع کتابی مرجع به انتهای متن منتقل شود. متن بازنویسیشده به شکل زیر است: --- ریشهشناسی واژه «صبح» واژه «صبح» در زبان فارسی معاصر ریشهای کهن و مشترک در زبانهای هندوایرانی دارد. این واژه در زبانهای اوستایی، پهلوی و سانسکریت با معانی مشابهی وجود داشته و نشاندهنده پیوند عمیق این زبانها است. ۱. اوستایی در اوستایی، واژهای با تلفظ «سپیه» وجود دارد که به معنای «سفید» یا «نورانی» است. این واژه به روشنایی و سپیدهدم اشاره دارد و با مفهوم «صبح» در زبان فارسی همخوانی دارد. ۲. پهلوی در زبان پهلوی (فارسی میانه)، واژهای با معنی «روز» یا «زمان روشنایی» وجود دارد. این واژه در متون پهلوی برای اشاره به زمان روزانه و روشنایی استفاده میشده است و به شکل طبیعی از اوستایی اقتباس شده است. ۳. سانسکریت در سانسکریت، واژه «śubh» به معنای «درخشیدن» یا «نورانی بودن» است. ای…
*اوستایی و پهلوی سانسکریت