سورهٔ مسد

بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَٰنِ الرَّحِيمِ تَبَّتْ يَدَا أَبِي لَهَبٍ وَتَبَّ

بریده باد دو دست ابولهب، و مرگ بر او باد.

مَا أَغْنَىٰ عَنْهُ مَالُهُ وَمَا كَسَبَ

دارایی او و آنچه اندوخت، سودش نکرد.

سَيَصْلَىٰ نَارًا ذَاتَ لَهَبٍ

بزودی در آتشی پرزبانه درآید.

وَامْرَأَتُهُ حَمَّالَةَ الْحَطَبِ

و زنش، آن هیمه‌کش [آتش فروز]،

فِي جِيدِهَا حَبْلٌ مِّن مَّسَدٍ

بر گردنش طنابی از لیف خرماست.