وَلَوْ أَنَّ قُرْآنًا سُيِّرَتْ بِهِ الْجِبَالُ أَوْ قُطِّعَتْ بِهِ الْأَرْضُ أَوْ كُلِّمَ بِهِ الْمَوْتَىٰ بَل لِّلَّهِ الْأَمْرُ جَمِيعًا أَفَلَمْ يَيْأَسِ الَّذِينَ آمَنُوا أَن لَّوْ يَشَاءُ اللَّهُ لَهَدَى النَّاسَ جَمِيعًا وَلَا يَزَالُ الَّذِينَ كَفَرُوا تُصِيبُهُم بِمَا صَنَعُوا قَارِعَةٌ أَوْ تَحُلُّ قَرِيبًا مِّن دَارِهِمْ حَتَّىٰ يَأْتِيَ وَعْدُ اللَّهِ إِنَّ اللَّهَ لَا يُخْلِفُ الْمِيعَادَ
و اگر قرآنی بود که کوهها بدان روان میشد، یا زمین بدان قطعه قطعه میگردید، یا مردگان بدان به سخن درمیآمدند [باز هم در آنان اثر نمیکرد.] نه چنین است، بلکه همه امور بستگی به خدا دارد. آیا کسانی که ایمان آوردهاند، ندانستهاند که اگر خدا میخواست قطعاً تمام مردم را به راه میآورد؟ و کسانی که کافر شدهاند پیوسته به [سزای] آنچه کردهاند مصیبت کوبندهای به آنان میرسد یا نزدیک خانههایشان فرود میآید، تا وعده خدا فرا رسد. آری، خدا وعده [خود را] خلاف نمیکند.