أَلَمْ تَرَ أَنَّ اللَّهَ يُزْجِي سَحَابًا ثُمَّ يُؤَلِّفُ بَيْنَهُ ثُمَّ يَجْعَلُهُ رُكَامًا فَتَرَى الْوَدْقَ يَخْرُجُ مِنْ خِلَالِهِ وَيُنَزِّلُ مِنَ السَّمَاءِ مِن جِبَالٍ فِيهَا مِن بَرَدٍ فَيُصِيبُ بِهِ مَن يَشَاءُ وَيَصْرِفُهُ عَن مَّن يَشَاءُ يَكَادُ سَنَا بَرْقِهِ يَذْهَبُ بِالْأَبْصَارِ
آیا ندانستهای که خدا[ست که] ابر را به آرامی میراند، سپس میان [اجزاء] آن پیوند میدهد، آنگاه آن را متراکم میسازد، پس دانههای باران را میبینی که از خلال آن بیرون میآید، و [خداست که] از آسمان از کوههایی [از ابر یخزده ]که در آنجاست تگرگی فرو میریزد؛ و هر که را بخواهد بدان گزند میرساند، و آن را از هر که بخواهد باز میدارد. نزدیک است روشنیِ برقش چشمها را بِبَرَد.