وَإِذَا أَذَقْنَا النَّاسَ رَحْمَةً فَرِحُوا بِهَا وَإِن تُصِبْهُمْ سَيِّئَةٌ بِمَا قَدَّمَتْ أَيْدِيهِمْ إِذَا هُمْ يَقْنَطُونَ
و چون مردم را رحمتی بچشانیم، بدان شاد میگردند؛ و چون به [سزای] آنچه دستاورد گذشته آنان است، صدمهای به ایشان برسد، بناگاه نومید میشوند.