سورهٔ تکویر

بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَٰنِ الرَّحِيمِ إِذَا الشَّمْسُ كُوِّرَتْ

آنگاه که خورشید به هم درپیچد،

وَإِذَا النُّجُومُ انكَدَرَتْ

و آنگه که ستارگان همی‌تیره شوند،

وَإِذَا الْجِبَالُ سُيِّرَتْ

و آنگاه که کوهها به رفتار آیند.

وَإِذَا الْعِشَارُ عُطِّلَتْ

وقتی شتران ماده وانهاده شوند،

وَإِذَا الْوُحُوشُ حُشِرَتْ

و آنگه که وحوش را همی‌گرد آرند،

وَإِذَا الْبِحَارُ سُجِّرَتْ

دریاها آنگه که جوشان گردند،

وَإِذَا النُّفُوسُ زُوِّجَتْ

و آنگاه که جانها به هم درپیوندند،

وَإِذَا الْمَوْءُودَةُ سُئِلَتْ

پرسند چو زان دخترک زنده به‌گور:

بِأَيِّ ذَنبٍ قُتِلَتْ

به کدامین گناه کشته شده است؟

وَإِذَا الصُّحُفُ نُشِرَتْ

و آنگاه که نامه‌ها زهم بگشایند،

وَإِذَا السَّمَاءُ كُشِطَتْ

و آنگاه که آسمان زجا کنده شود،

وَإِذَا الْجَحِيمُ سُعِّرَتْ

و آنگه که جحیم را برافروزانند،

وَإِذَا الْجَنَّةُ أُزْلِفَتْ

و آنگه که بهشت را فرا پیش آرند،

عَلِمَتْ نَفْسٌ مَّا أَحْضَرَتْ

هر نَفْس بداند چه فراهم دیده.

فَلَا أُقْسِمُ بِالْخُنَّسِ

نه، نه! سوگند به اختران گردان،

الْجَوَارِ الْكُنَّسِ

[کز دیده‌] نهان شوند و از نو آیند،

وَاللَّيْلِ إِذَا عَسْعَسَ

سوگند به شب چون پشت گرداند،

وَالصُّبْحِ إِذَا تَنَفَّسَ

سوگند به صبح چون دمیدن گیرد،

إِنَّهُ لَقَوْلُ رَسُولٍ كَرِيمٍ

که [قرآن‌] سخن فرشته بزرگواری است.

ذِي قُوَّةٍ عِندَ ذِي الْعَرْشِ مَكِينٍ

نیرومند [که‌] پیش خداوند عرش، بلندپایگاه است.

مُّطَاعٍ ثَمَّ أَمِينٍ

در آنجا [هم‌] مطاع [و هم‌] امین است.

وَمَا صَاحِبُكُم بِمَجْنُونٍ

و رفیق شما مجنون نیست؛

وَلَقَدْ رَآهُ بِالْأُفُقِ الْمُبِينِ

و قطعاً آن [فرشته وحی‌] را در افق رخشان دیده.

وَمَا هُوَ عَلَى الْغَيْبِ بِضَنِينٍ

و او در امر غیب بخیل نیست.

وَمَا هُوَ بِقَوْلِ شَيْطَانٍ رَّجِيمٍ

و [قرآن‌] نیست سخن دیو رجیم.

فَأَيْنَ تَذْهَبُونَ

پس به کجا می‌روید؟

إِنْ هُوَ إِلَّا ذِكْرٌ لِّلْعَالَمِينَ

این [سخن‌] بجز پندی برای عالمیان نیست؛

لِمَن شَاءَ مِنكُمْ أَن يَسْتَقِيمَ

برای هر یک از شما که خواهد به راه راست رود.

وَمَا تَشَاءُونَ إِلَّا أَن يَشَاءَ اللَّهُ رَبُّ الْعَالَمِينَ

و تا خدا، پروردگار جهانها، نخواهد، [شما نیز] نخواهید خواست.