سورهٔ شمس

بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَٰنِ الرَّحِيمِ وَالشَّمْسِ وَضُحَاهَا

سوگند به خورشید و تابندگی‌اش،

وَالْقَمَرِ إِذَا تَلَاهَا

سوگند به مه چون پی [خورشید] رود.

وَالنَّهَارِ إِذَا جَلَّاهَا

سوگند به روز چون [زمین را] روشن گرداند،

وَاللَّيْلِ إِذَا يَغْشَاهَا

سوگند به شب چو پرده بر آن پوشد،

وَالسَّمَاءِ وَمَا بَنَاهَا

سوگند به آسمان و آن کس که آن را برافراشت،

وَالْأَرْضِ وَمَا طَحَاهَا

سوگند به زمین و آن کس که آن را گسترد،

وَنَفْسٍ وَمَا سَوَّاهَا

سوگند به نفس و آن کس که آن را درست کرد؛

فَأَلْهَمَهَا فُجُورَهَا وَتَقْوَاهَا

سپس پلیدکاری و پرهیزگاری‌اش را به آن الهام کرد،

قَدْ أَفْلَحَ مَن زَكَّاهَا

که هر کس آن را پاک گردانید، قطعاً رستگار شد،

وَقَدْ خَابَ مَن دَسَّاهَا

و هر که آلوده‌اش ساخت، قطعاً درباخت.

كَذَّبَتْ ثَمُودُ بِطَغْوَاهَا

[قوم‌] ثمود به سبب طغیان خود به تکذیب پرداختند.

إِذِ انبَعَثَ أَشْقَاهَا

آنگاه که شقی‌ترینشان بر[پا] خاست.

فَقَالَ لَهُمْ رَسُولُ اللَّهِ نَاقَةَ اللَّهِ وَسُقْيَاهَا

پس فرستاده خدا به آنان گفت: «زنهار! ماده‌شتر خدا و [نوبت‌] آب‌خوردنش را [حرمت نهید]».

فَكَذَّبُوهُ فَعَقَرُوهَا فَدَمْدَمَ عَلَيْهِمْ رَبُّهُم بِذَنبِهِمْ فَسَوَّاهَا

و[لی‌] دروغزنش خواندند و آن [ماده‌شتر] را پی کردند، و پروردگارشان به [سزای‌] گناهشان بر سرشان عذاب آورد و آنان را با خاک یکسان کرد.

وَلَا يَخَافُ عُقْبَاهَا

و از پیامد کار خویش، بیمی به خود راه نداد.