سورهٔ تین

بِّسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَٰنِ الرَّحِيمِ وَالتِّينِ وَالزَّيْتُونِ

سوگند به [کوه‌] تین و زیتون،

وَطُورِ سِينِينَ

و طور سینا،

وَهَٰذَا الْبَلَدِ الْأَمِينِ

و این شهر امن [و امان‌]،

لَقَدْ خَلَقْنَا الْإِنسَانَ فِي أَحْسَنِ تَقْوِيمٍ

[که‌] براستی انسان را در نیکوترین اعتدال آفریدیم.

ثُمَّ رَدَدْنَاهُ أَسْفَلَ سَافِلِينَ

سپس او را به پست‌ترین [مراتب‌] پستی بازگردانیدیم؛

إِلَّا الَّذِينَ آمَنُوا وَعَمِلُوا الصَّالِحَاتِ فَلَهُمْ أَجْرٌ غَيْرُ مَمْنُونٍ

مگر کسانی را که گرویده و کارهای شایسته کرده‌اند، که پاداشی بی‌منّت خواهند داشت.

فَمَا يُكَذِّبُكَ بَعْدُ بِالدِّينِ

پس چه چیز، تو را بعد [از این‌] به تکذیب جزا وامی‌دارد؟

أَلَيْسَ اللَّهُ بِأَحْكَمِ الْحَاكِمِينَ

آیا خدا نیکوترین داوران نیست؟