شمارهٔ ۳۷۱

غزلیات

جهان بخواب و دمی چشم من نیاساید
چو دل بجای نباشد چگونه خواب آید

غلام نرگس دلربای خودم
که کشته بیند و بخشایشی نفرماید

چو مایه هست زکاتی بده گدایان را
که نیکویی و جوانی بکس نمی باید

کسی در دل شب خواب بیغمی کردست
بر آب دیده بیچارگان نبخشاید

بر غم دشمن بدگو کمال دلشده را
بکش مگو که بخون دست من بیالاید

{{ errBoot }}
{{ err }}

دیوان

{{ metaLine }}

موردی نیست.

{{ initial(poet.nickname || poet.name) }}

{{ poet.nickname || poet.name }}

{{ poet.poem_count }}

{{ catTitle }}

{{ total }} · {{ coupletTotal }}

خالی است.

موردی یافت نشد.

{{ poem.poet_nickname }}

{{ poem.title }}

{{ poem.category_title }}

{{ line }}

{{ poem.plain_text }}