شمارهٔ ۳۷۲

غزلیات

به شیوه پسته و بادام تو یکی ز شکر
دگر ز نرگس بسیار خواب می‌چربد

دگر بر آب معلق نسنجمه آن غبغب
چو روشن است که روغن ز آب می‌چربد

بمیر تشنه که پروانه از تعطش شمع
چو سوخت بر مگسان شراب می‌چربد

دلم به آتش سوزان غمت موازنه کرد
به سوز و گریه ز آتش کباب می‌چربد

به فلک چو به میزان رسید دید کمال
که از به آن رخ چون آفتاب می‌چربد

{{ errBoot }}
{{ err }}

دیوان

{{ metaLine }}

موردی نیست.

{{ initial(poet.nickname || poet.name) }}

{{ poet.nickname || poet.name }}

{{ poet.poem_count }}

{{ catTitle }}

{{ total }} · {{ coupletTotal }}

خالی است.

موردی یافت نشد.

{{ poem.poet_nickname }}

{{ poem.title }}

{{ poem.category_title }}

{{ line }}

{{ poem.plain_text }}