شمارهٔ ۱۰۹

غزلیات

خورشید رخت از همه ذرات عیانست
باآنکه عیانست پس پرده نهانست

رویت زچه رو روی بهر روی نهان کرد
گوئی که مگر مصلحت کار در آنست

هر لحظه بما روی بنوعی بنماید
این جلوه همه از پی صاحب نظرانست

از آینه روی بتان حسن تو دیدیم
حیرانی ما در رخ خوبان همه زانست

بر لوح دلم نقش خیال تو مصور
بر صفحه جان از خط و خال تو نشانست

غرق است بدریای تحیر دل عاشق
دلبر بکنار و غم عشقش بمیانست

معشوق نهانست و اسیری ز پی عشق
مست است ازآن رو همه با زار و فغانست

{{ errBoot }}
{{ err }}

دیوان شاعران

از میان صدها دیوان، شاعر را انتخاب کنید و شعر را بخوانید.

شاعری یافت نشد.

{{ initial(poet.nickname || poet.name) }}

{{ poet.nickname || poet.name }}

{{ poet.name }}

{{ poet.poem_count }} شعر · {{ poet.category_count }} بخش

{{ poet.description }}

بخش‌های دیوان

هنوز بخشی وارد نشده است.

{{ catTitle }}

{{ total }} شعر

شعری در این بخش نیست.

نتایج «{{ qShown }}»

موردی یافت نشد.

{{ poem.poet_nickname }}

{{ poem.title }}

{{ poem.category_title }}

{{ line }}

{{ poem.plain_text }}