شمارهٔ ۹

غزلیات

کی بود؟ کی؟ که در آیم ز درت
همچو زلف تو در افتم ببرت

تا که از بوسه بتاراج دهم
شکر ننگت و تنگ شکرت

آه کز زلف تو آمیخت دلم
بستۀ موی شدن چون کمرت

همه فتنه شده بر یکدیگر
حلقۀ زلف یک اندر دگرت

این دل سوخته خرمن خرمن
می نیاید بجوی در نظرت

دل ز زلف تو برون آورمی
اگرم دستر سستی بسرت

آب چشم و رخ ز درم هر دم
که گلی سازند از خاک درت

گر ز جان دست برداری تو، دهم
از دلی پاک دلی بی جگرت

{{ errBoot }}
{{ err }}

دیوان شاعران

از میان صدها دیوان، شاعر را انتخاب کنید و شعر را بخوانید.

شاعری یافت نشد.

{{ initial(poet.nickname || poet.name) }}

{{ poet.nickname || poet.name }}

{{ poet.name }}

{{ poet.poem_count }} شعر · {{ poet.category_count }} بخش

{{ poet.description }}

بخش‌های دیوان

هنوز بخشی وارد نشده است.

{{ catTitle }}

{{ total }} گفتار · {{ coupletTotal }} بیت

گفتارها

شعری در این بخش نیست.

نتایج «{{ qShown }}»

موردی یافت نشد.

{{ poem.poet_nickname }}

{{ poem.title }}

{{ poem.category_title }}

{{ line }}

{{ poem.plain_text }}