شمارهٔ ۱۰

غزلیات

ندانم غنچه را بلبل چه گفته‌ست
که بس خونین دل و چهره کشفته‌ست

مگر رازی که او را با صبا بود
یکایک فاش در رویش بگفته‌ست

تو گویی آتش افتادست در خار
ز بس گلها که از گلبن شکفته‌ست

بجز در حلقۀ لاله نیایی
گهرهایی که چشم ابر سفته‌ست

اگر چه فتنۀ باغست نرگس
بدان شادم که آخر فتنه خفته‌ست

صبا کرد آشکارا بر سر چوب
هر آن خرده که گل در دل نهفته‌ست

دو سر در یک قدم بنمود نرگس
بنامیزد، چه زیبا طاق و جفتست

{{ errBoot }}
{{ err }}

دیوان شاعران

از میان صدها دیوان، شاعر را انتخاب کنید و شعر را بخوانید.

شاعری یافت نشد.

{{ initial(poet.nickname || poet.name) }}

{{ poet.nickname || poet.name }}

{{ poet.name }}

{{ poet.poem_count }} شعر · {{ poet.category_count }} بخش

{{ poet.description }}

بخش‌های دیوان

هنوز بخشی وارد نشده است.

{{ catTitle }}

{{ total }} گفتار · {{ coupletTotal }} بیت

گفتارها

شعری در این بخش نیست.

نتایج «{{ qShown }}»

موردی یافت نشد.

{{ poem.poet_nickname }}

{{ poem.title }}

{{ poem.category_title }}

{{ line }}

{{ poem.plain_text }}