شمارهٔ ۱۳۷ - و له ایضاً

قطعات

ای که جزیاد مخلوق تو نخورد
لاله چون جام پر شراب کند

ابر سرمایۀ گهرباری
از سر کلکت اکتساب کند

آتش خاطرت چو شعله زند
زهرۀ روزگار آب کند

چون سخن رانم از کله داریت
نرگس از شرم قصد خواب کند

جز خداوند خواجه ننویسد
گر عطارد ترا خطاب کند

آفتاب از حیای تو هردم
زابر برروی خود نقاب کند

هرکه از خدمت تو دوری جست
هم فراق توش عذاب کند

نه ز تقصیر باشد از خادم
کمترک عزم این جناب کند

حاش لله که خاطر اشرف
با من از بهر آن عتاب کند

آفتابی تو و درین موسم
پشت هرکس برآفتاب کگند

{{ errBoot }}
{{ err }}

دیوان شاعران

از میان صدها دیوان، شاعر را انتخاب کنید و شعر را بخوانید.

شاعری یافت نشد.

{{ initial(poet.nickname || poet.name) }}

{{ poet.nickname || poet.name }}

{{ poet.name }}

{{ poet.poem_count }} شعر · {{ poet.category_count }} بخش

{{ poet.description }}

بخش‌های دیوان

هنوز بخشی وارد نشده است.

{{ catTitle }}

{{ total }} شعر

شعری در این بخش نیست.

نتایج «{{ qShown }}»

موردی یافت نشد.

{{ poem.poet_nickname }}

{{ poem.title }}

{{ poem.category_title }}

{{ line }}

{{ poem.plain_text }}