شمارهٔ ۵۷

قطعات

ز چشم از دل خویش خونت خوردم
ازان با غم جفت و از کام فردم

ازین چشم و دل آب و رنگی ندیدم
به جز اشک خونین و رخسار زردم

چو با مردم چشم خود برنتابم
روا نیست با دیو مردم نبردم

ز خون مردم چشم من در شنا باد
که با مردم آشنا روی کردم

ز نامردمان چشم راحت چه دارم
که از مردم چشم خود هم به دردم

در این قحط مردم به نیرنگ و مردی
گر از مردمی رنگ دیدم نه مردم

به عمری ددی و اژدهائی نبینم
ز مردم شب و روز بی خواب و خوردم

ز بیداد این هفت و این چار دایم
چو بر آتش آبم چو بر باد گردم

ز چرخ دغا باز و دهر مقامر
زیانکار و مغبون و بیهوده گردم

دلم سرد شد این سر و موی چون برف
از آنست همواره این باد سردم

ز خار و خسان چشم نرمی چه دارم
که در چشم و دل همچو خار است وردم

ازین خوان پرجیفه روزی مبادم
به جز آنکه باشد از آن ناگذردم

ز نانش به غیر از ملامت چه دیدم
ز خوانش برون از ندامت چه خوردم

خدایا چو هر خودپرستیم مگذار
که گرد سگ نفس اماره گردم

ازین بد حریفم نگهدار چندانک
بساطی که گسترده شد درنوردم

{{ errBoot }}
{{ err }}

دیوان

{{ metaLine }}

موردی نیست.

{{ initial(poet.nickname || poet.name) }}

{{ poet.nickname || poet.name }}

{{ poet.poem_count }}

فال حافظ

کتاب‌ها

{{ catTitle }}

{{ total }} · {{ coupletTotal }}

خالی است.

موردی یافت نشد.

فال حافظ

{{ poem.title || "غزل حافظ" }}

نیت کنید. همین متن، غزل کامل است.

{{ line }}

{{ poem.plain_text }}

{{ poem.poet_nickname }}

{{ poem.title }}

کتاب: {{ poem.category_title }}

{{ line }}

{{ poem.plain_text }}

نظرات

هنوز نظری تأیید نشده.

{{ c.author }}

{{ c.body }}

{{ commentMsg }}