شمارهٔ ۱۰۶

غزلیات

صیقل مرأت دل صهبای گلفام است و بس
کیمیای خوش‌دلی در حقه جام است و بس

گفته‌ای می‌آیم و از بوسه کامت می‌دهم
خوش‌دلم با آن که دانم محض پیغام است و بس

آن چه عمری بی‌بدل را می‌شود نعم البدل
باده گل‌گون و معشوق گل اندام است و بس

می به دست آور که اینک روزگار از دست رفت
غبن فاحش پیش مستان غبن ایام است و بس

نیست آسان از ریا خود را مبرا ساختن
این هنر مخصوص رند دردی‌آشام است و بس

خط آزادی به دستت در گرفتاری دهند
دانه آسوده کی در حلقه دام است و بس

حرص دنیا را ز آسایش نباشد بهره‌ای
نشئه کردار این می تلخی کام است و بس

پر نزد مرغ نگاهت در فضای کوه قاف
خود نظر شکی مگو عنقا همین نام است و بس

نیست مجذوب تو را از غیر چشم التفات
می‌پرستان را نظر بر رحمت عام است و بس

{{ errBoot }}
{{ err }}

دیوان

{{ metaLine }}

موردی نیست.

{{ initial(poet.nickname || poet.name) }}

{{ poet.nickname || poet.name }}

{{ poet.poem_count }}

فال حافظ

کتاب‌ها

{{ catTitle }}

{{ total }} · {{ coupletTotal }}

خالی است.

موردی یافت نشد.

فال حافظ

{{ poem.title || "غزل حافظ" }}

نیت کنید. همین متن، غزل کامل است.

{{ line }}

{{ poem.plain_text }}

{{ poem.poet_nickname }}

{{ poem.title }}

کتاب: {{ poem.category_title }}

{{ line }}

{{ poem.plain_text }}

نظرات

هنوز نظری تأیید نشده.

{{ c.author }}

{{ c.body }}

{{ commentMsg }}