شمارهٔ ۶۰ - صفت یار روزه دار بود

شهرآشوب

ای بت شکر لب شیرین دهان
خوبتر از عمری و خوشتر ز جان

روزه همی داری مردم کشی
راست نیایند به هم این و آن

هر چه تو را دارد از روزه سود
داردت از کشتن عاشق زیان

{{ errBoot }}
{{ err }}

دیوان

{{ metaLine }}

موردی نیست.

{{ initial(poet.nickname || poet.name) }}

{{ poet.nickname || poet.name }}

{{ poet.poem_count }}

کتاب‌ها

{{ catTitle }}

{{ total }} · {{ coupletTotal }}

خالی است.

موردی یافت نشد.

{{ poem.poet_nickname }}

{{ poem.title }}

کتاب: {{ poem.category_title }}

{{ line }}

{{ poem.plain_text }}

نظرات

هنوز نظری تأیید نشده.

{{ c.author }}

{{ c.body }}

{{ commentMsg }}