غزل شمارهٔ ۳۱۵۳

غزلیات

ز اول بامداد سر مستی
ورنه دستار کژ چرا بستی؟!

به خدا دوش تا سحر همه شب
باده بی‌صرفه، صرف خوردستی

در رخ و رنگ و چشم تو پیداست
که ازان بازی و ازان دستی

نانچ خوردی بده به مخموران
ای ولی نعمت همه هستی

شیر امروز در شکار آمد
لرزه در که فتاد در پستی

بدویدن ازو نخواهی رست
سر بند عاشقانه و رستی

تا که پیوسته در امان باشی
چون بدار الامانش پیوستی

شصت فرسنگ از سخن بگریز
که ز دام سخن درین شستی

{{ errBoot }}
{{ err }}

دیوان

{{ metaLine }}

موردی نیست.

{{ initial(poet.nickname || poet.name) }}

{{ poet.nickname || poet.name }}

{{ poet.poem_count }}

{{ catTitle }}

{{ total }} · {{ coupletTotal }}

خالی است.

موردی یافت نشد.

{{ poem.poet_nickname }}

{{ poem.title }}

{{ poem.category_title }}

{{ line }}

{{ poem.plain_text }}