غزل شمارهٔ ۳۱۶۰

غزلیات

جان جانی و جان صد جانی
می‌زنی نعره‌های پنهانی

هر که کر نیست بشنود وصفت
نعل معکوس و خفیه می‌رانی

غیر احمق به فهم این نرسد
عارت آید از این لت انبانی

سد پیش و پس تو این عارست
که سرافراز و قطب خلقانی

چون گریزی از این فزون گردد
کآن  فلان فارغست زین فانی

{{ errBoot }}
{{ err }}

دیوان

{{ metaLine }}

موردی نیست.

{{ initial(poet.nickname || poet.name) }}

{{ poet.nickname || poet.name }}

{{ poet.poem_count }}

{{ catTitle }}

{{ total }} · {{ coupletTotal }}

خالی است.

موردی یافت نشد.

{{ poem.poet_nickname }}

{{ poem.title }}

{{ poem.category_title }}

{{ line }}

{{ poem.plain_text }}