شمارهٔ ۱۲

غزلیات

فکر و اندیشه بیهوده چرا
حسرت بوده و نابوده چرا

گفتن و کردن بی جا و خلاف
که خداوند نفرموده چرا

از غم و حسرت دنیای دنی
رخ بخون جگر آموده چرا

داشتن دل بهوای زر و سیم
روز و شب سوده و فرسوده چرا

طعنه و تسخر پکان جهان
با چنین دامن آلوده چرا

خفتن اندر بگذرگاه فنا
با چنین خاطر آسوده چرا

خواجه کز بیخردی مثل خر است
این همه بار برافزوده چرا

رخ ز پوزش بدر بی خردان
کردن از بیخردی سوده چرا

{{ errBoot }}
{{ err }}

دیوان

{{ metaLine }}

موردی نیست.

{{ initial(poet.nickname || poet.name) }}

{{ poet.nickname || poet.name }}

{{ poet.poem_count }}

{{ catTitle }}

{{ total }} · {{ coupletTotal }}

خالی است.

موردی یافت نشد.

{{ poem.poet_nickname }}

{{ poem.title }}

{{ poem.category_title }}

{{ line }}

{{ poem.plain_text }}