شمارهٔ ۱۹۱

غزلیات

بر خیز که خاست باد شبگیر
موذن بمناره گفت تکبیر

تو نیز چو باد و چون موذن
گر باده خوری بنوش شبگیر

سرخی شفق سپیدی صبح
خونی است که ریخته است در شیر

مهتاب و هوای صبحدم بین
آمیخته شیر با تبا شیر

آنجرعه که ماند در سبو دوش
بردار و بجام کن سرازیر

مه داس و فلک بسان دستاس
وین روی زمین چو سنگ در زیر

این بدرود آن بکوبد و مرگ
از خوردن ما نمیشود سیر

{{ errBoot }}
{{ err }}

دیوان

{{ metaLine }}

موردی نیست.

{{ initial(poet.nickname || poet.name) }}

{{ poet.nickname || poet.name }}

{{ poet.poem_count }}

{{ catTitle }}

{{ total }} · {{ coupletTotal }}

خالی است.

موردی یافت نشد.

{{ poem.poet_nickname }}

{{ poem.title }}

{{ poem.category_title }}

{{ line }}

{{ poem.plain_text }}