شمارهٔ ۲۲۹

غزلیات

خداوندا عجب شوریده رائیم
چنین بیدانش و بیدل چرائیم

یکی پوید ره مسجد، یکی دیر
از این سو رانده زان سومانده مائیم

نه راه خلق پویان نی ره حق
نمیدانم در این عالم کرائیم

حقیر و ناتوان و زار و بی ریا
اسیر و دردمند و بی نوائیم

بسوی درگهت راهی نداریم
جز این ره که تو شاهی ما گدائیم

{{ errBoot }}
{{ err }}

دیوان

{{ metaLine }}

موردی نیست.

{{ initial(poet.nickname || poet.name) }}

{{ poet.nickname || poet.name }}

{{ poet.poem_count }}

{{ catTitle }}

{{ total }} · {{ coupletTotal }}

خالی است.

موردی یافت نشد.

{{ poem.poet_nickname }}

{{ poem.title }}

{{ poem.category_title }}

{{ line }}

{{ poem.plain_text }}