شمارهٔ ۲۷۹

غزلیات

شبی که تنگ لبت را چو جان ببر گیرم
چو جان نه بلکه زجان نیز تنگ تر گیرم

ز فرق سر زنمت بوسه تا بحقه ناف
هزار بار و دگر باره اش ز سر گیرم

چه جام جان بلب آرم تهی کنم قالب
پس آنکه از لب لعل تو کام برگیرم

برم بموی میان و میان مویت دست
چنانکه در برت از پای تا بسر گیرم

بماند پای ز رفتار و دست از کردار
بدین امید که دستیت در کمر گیرم

تو رخ چه شمع برافروز تا چو پروانه
منت بشعله رخسار بال و پر گیرم

شب وصال ز بیم فراق می لرزد
دل حبیب، ز حال دلش خبر گیرم

{{ errBoot }}
{{ err }}

دیوان

{{ metaLine }}

موردی نیست.

{{ initial(poet.nickname || poet.name) }}

{{ poet.nickname || poet.name }}

{{ poet.poem_count }}

{{ catTitle }}

{{ total }} · {{ coupletTotal }}

خالی است.

موردی یافت نشد.

{{ poem.poet_nickname }}

{{ poem.title }}

{{ poem.category_title }}

{{ line }}

{{ poem.plain_text }}