شمارهٔ ۲۹۸

غزلیات

روز و شب بیهده با اختر خود جنگ مکن
بر دل خویش فراخای جهان تنگ مکن

هر چه دانی که بانجام نیاری بردن
هم ز آغاز بر او بنگر و آهنگ مکن

دل داننده بود آئینه صورت غیب
بعبث آینه را دستخوش زنگ مکن

پیش فرزانه دانا ره استیزه مپوی
مستی و عربده بر دانش و فرهنگ مکن

ننگ نادانی از ننگ تعلم بیش است
ای فرومایه ز آموزش کس ننگ مکن

پیشرفت همه کارت بجهان راستی است
قوت کار خود از حیله و نیرنگ مکن

چاره از صبر بجو حادثه را، نی زجزع
دل اگر تنگ شود حوصله را تنگ مکن

{{ errBoot }}
{{ err }}

دیوان شاعران

از میان صدها دیوان، شاعر را انتخاب کنید و شعر را بخوانید.

شاعری یافت نشد.

{{ initial(poet.nickname || poet.name) }}

{{ poet.nickname || poet.name }}

{{ poet.name }}

{{ poet.poem_count }} شعر · {{ poet.category_count }} بخش

{{ poet.description }}

بخش‌های دیوان

هنوز بخشی وارد نشده است.

{{ catTitle }}

{{ total }} گفتار · {{ coupletTotal }} بیت

گفتارها

شعری در این بخش نیست.

نتایج «{{ qShown }}»

موردی یافت نشد.

{{ poem.poet_nickname }}

{{ poem.title }}

{{ poem.category_title }}

{{ line }}

{{ poem.plain_text }}