شمارهٔ ۳۴۵

غزلیات

شنیده ام که تو ای خواجه کیمیا داری
برای درد دل ما یکی دوا داری

شنیده ایم که هم زهر و هم شکر داری
شنیده ایم که هم لطف و هم رضا داری

برای روشنی دیده های ما کوران
ز خاک درگه آنشاه، توتیا داری

تو آب چشمه حیوان و من لب تشنه
دهم بحسرت تو جان بگوروا داری

بجان دوست که ره سوی دوست مینبری
چو ذره ای بدل ار مهر ماسوی داری

یکی ز عاقبت حال ما بگو ای شیخ
که کیستیم و کجائیم اگر صفا داری

{{ errBoot }}
{{ err }}

دیوان

{{ metaLine }}

موردی نیست.

{{ initial(poet.nickname || poet.name) }}

{{ poet.nickname || poet.name }}

{{ poet.poem_count }}

{{ catTitle }}

{{ total }} · {{ coupletTotal }}

خالی است.

موردی یافت نشد.

{{ poem.poet_nickname }}

{{ poem.title }}

{{ poem.category_title }}

{{ line }}

{{ poem.plain_text }}