شمارهٔ ۲۹۹

غزلیات

ای قاصد فرخنده، ز اغیار نهانی
خود را چه شود گر بر دلدار رسانی

من خود ز جنون هیچ ندانم که چه گویم
نظاره کن این حال و بگو آنچه که دانی

هرچند که شوق از حد تقریر برون است
زنهار که تقصیر مکن آنچه توانی

گویی که فلان غمزده می‌گفت که بی‌تو
جان دادم و دارم ز تو صد دل‌نگرانی

صد نامه، گرفتم که نیرزد به جوابی
کم زانکه شوی رنجه به یک عذر زبانی؟

ای شاخ گل تازه، ز دلبستگی من
نورسته نهال تو بسی داشت گرانی

نابودن میلی سبب خرمی توست
من بی‌تو اگر دیر نمانم، تو بمانی

{{ errBoot }}
{{ err }}

دیوان

{{ metaLine }}

موردی نیست.

{{ initial(poet.nickname || poet.name) }}

{{ poet.nickname || poet.name }}

{{ poet.poem_count }}

فال حافظ

کتاب‌ها

{{ catTitle }}

{{ total }} · {{ coupletTotal }}

خالی است.

موردی یافت نشد.

فال حافظ

{{ poem.title || "غزل حافظ" }}

نیت کنید. همین متن، غزل کامل است.

{{ line }}

{{ poem.plain_text }}

{{ poem.poet_nickname }}

{{ poem.title }}

کتاب: {{ poem.category_title }}

{{ line }}

{{ poem.plain_text }}

نظرات

هنوز نظری تأیید نشده.

{{ c.author }}

{{ c.body }}

{{ commentMsg }}