شمارهٔ ۴۹

غزلیات

خوشا وقت رندان هشیار مست
که با غصه شادند و با نیست هست

به معنی بزرگ و به صورت حقیر
به همت بلند و به مقدار پست

شب و روز مخمور خمر بلی
ازل تا ابد مست جام الست

چو نرگس ز خوان فلک سیرچشم
چو غنچه ز ملک جهان تنگ دست

به آزادگی سر کشیده چو سرو
ولی مانده در بندگی پای‌بست

چو مه تابناک از رخ همچو مهر
چو ماهی گرفتار زلف چو شست

ز بهر مراد کسان نامراد
به پیمان درست و به خود درشکست

نه چون زاهدان خود پرستی کنند
اگر دُرد نوشند،‌ اگر می پرست

اگر ناصر از هجر ایشان بسوخت
همین بس که چون خار با گل نشست

{{ errBoot }}
{{ err }}

دیوان

{{ metaLine }}

موردی نیست.

{{ initial(poet.nickname || poet.name) }}

{{ poet.nickname || poet.name }}

{{ poet.poem_count }}

{{ catTitle }}

{{ total }} · {{ coupletTotal }}

خالی است.

موردی یافت نشد.

{{ poem.poet_nickname }}

{{ poem.title }}

{{ poem.category_title }}

{{ line }}

{{ poem.plain_text }}