شمارهٔ ۳۳۷

غزلیات

گر پادشه به کوی تو آید گدا شود
در کوی تو گدا برود پادشه شود

مخرام هر طرف که ز قد تو کار حُسن
بالا گرفته است، مبادا بلا شود

گیتی چو عکس نور تجلای توست
آن به که دل چو آینه گیتی‌نما شود

از جد و جهدِ خلق میسر نشد مراد
دارم امید آنکه به لطف خدا شود

از رنگ و بو گرفت دلم، کو نسیم لطف
تا همچو غنچه خرقهٔ رنگین قبا شود

خواهد بقای ذات تو از شادی وصال
روزی که ناصر از غم هجران فنا شود

{{ errBoot }}
{{ err }}

دیوان

{{ metaLine }}

موردی نیست.

{{ initial(poet.nickname || poet.name) }}

{{ poet.nickname || poet.name }}

{{ poet.poem_count }}

{{ catTitle }}

{{ total }} · {{ coupletTotal }}

خالی است.

موردی یافت نشد.

{{ poem.poet_nickname }}

{{ poem.title }}

{{ poem.category_title }}

{{ line }}

{{ poem.plain_text }}